GewooN Remy

Remy Evers (winnaar juryprijs Cameretten 2019) zal zijn ideale wereld aan u tonen. Van prinscarnaval tot een soldaat op vredesmissie in oorlogsgebied. Absurdistisch, kinderlijk, energiek, fysiek en een vleugje engagement zijn de meest passende woorden bij deze cabaretier. Een reis door het brein van iemand die niet volwassen wil worden.

 

Remy Evers (1992, Maastricht) studeerde in 2017 met de absurdistische theatergroep Un, Dos, Stress (oa. Thijs van de Meeberg en Marco Lopes) af aan de Koningstheateracademie in s’-Hertogenbosch. In seizoen 2016/17 tourde hij samen met Minou Bosua (Bloeiende maagden) door het land met haar voorstelling ‘Minoux’. Na zijn academie jaren ging Remy spelen bij ‘De Cabaretpoel’ en hier maakte hij zijn eerste solovoorstelling getiteld ‘Gewoon Remy.’ Met deze voorstelling won Remy in 2019 de juryprijs van cabaretfestival Cameretten.

 

Recensies Gewoon Remy:

‘’Hij is een act op zich.’’
‘’Niet te filmen. Visueel cabaret, in hoofdzaak.’’
‘’Wat hij aanricht is komisch, met een treffende, weemoedige ondertoon in zijn hardnekkige streven eindelijk een keer te worden verkozen als Prins Carnaval.’’
Jacques J. D’ancona, Dagblad van het Noorden. 

 

‘’Soepele acteur met een goed gevoel voor timing.’’
‘’Zijn voorstelling is beeldend, absurdistisch en energiek en komt zeer goed tot zijn recht in een grote zaal als het Oude Luxor Theater.’’
Dominique Engers, Theaterkrant.  

 

‘’Evers is een prettig mysterieuze figuur die veel meer zegt dan hij vertelt.’’
Mike Peek, Het Parool.

 

Juryrapport Cameretten 2019
‘Meteen in de eerste scène van Gewoon Remy wordt duidelijk dat Remy Evers een groot acteertalent heeft met een goed gevoel voor timing. Hier staat een sympathieke loser die de aandacht trekt met zijn ongewone manier van campagne voeren. Evers wil namelijk Prins Carnaval worden om zijn overleden vader – ook ooit Prins Carnaval – te eren.

Zijn associatieve voorstelling vol fantasie is én absurd, én beeldend, én verhalend. Mooi is het lijstje dat Evers vol vuur afwerkt om bij de keuzecommissie in het oog te springen, waarbij hij de verkiezingspolitiek rondom het carnaval op de hak neemt.

De opbouw van zijn programma lijkt nonchalant, maar zit heel slim in elkaar. Ook zijn veelvuldig gebruik van decor, soundtrack en rekwisieten levert mooie beelden op, evenals zijn elastieken gezicht dat nagenoeg elke expressie laat zien in Gewoon Remy. Ontroering en humor vechten om voorrang, hij grossiert in bijzondere beelden, wat aan het eind leidt tot een prachtig hoogtepunt.’